TOITOITOI!

Blog 3

Week 41

Het is bijna zover!

De première van 'LevedeLiefde' komt nu ècht dichterbij. Spannend!!

Na het optreden van Bate tijdens de Nederlandse Dansdagen heeft iedereen genoten van

zijn of haar laatste vrije weekend. Want na de première zullen we elke zondag en soms ook woensdag en vrijdag ergens in het land optreden.

Wat ik gedaan heb? Relaxte, leuke en ontspannende dingen natuurlijk! Voor mij is dit koken en "rondhangen" samen met mijn vriend Ivo, lekker in bad, lunchen met mijn hoogzwangere zusje (de volgende keer dat ik haar zie is de kleine er!). Ook heb ik al mijn toitoitoi-tjes alvast gemaakt.

Dit zijn kleine cadeautjes wij dansers voor elkaar maken voor elke premiere. Super leuk, want zo ligt je hele make-up tafel vol met kleine presentjes, kaarten, briefjes, snoep, chocola en creabea knutsel items.

Vanaf mijn allereerste première bij Introdans heb ik al deze toitoi-tjes bewaard. Behalve de eetbare natuurlijk :). En nu, 11 jaar later heb ik bijna 4 plakboeken vol geplakt met programma / premiere boekjes, toitoi-tjes, kaartjes, briefjes, tournee flyers en noem maar op. Leuk om zo nu en dan eens in te kijken.

 "Goh, wat heb ik toch veel gafe en speciale dingen gedaan, gedanst!
Het kan me nog steeds verbazen, jeetje dit heb ik allemaal meegemaakt... Och ja, die ene tournee naar Curaçao met het theater, het hotel en het strand binnen 500 meter, ohja, dat optreden op Paleis het Loo voor de 40e verjaardag van Prins Willem-Alexander, toen ik in de tijdelijk gefabriceerde kleedkamer stond op te warmen en me bijna in mijn lolly verslikte omdat Máxima ineens voorbij kwam lopen en we elkaar gedag zeiden (en erg moesten lachen...)".

Het verbaast me ook altijd hoe snel de tijd gaat. Alweer tijd voor een première. En ik moet jullie bekennen, ik ben best een beetje zenuwachtig! Ja, natuurlijk heb je altijd de gezonde spanning en adrenaline die je door je lichaam heen voelt gaan, maar in dit programma dans ik één van de moeilijkste duetten die ik ooit heb moeten doen. Het is een duet in het groeps ballet 'Sinfonia India' van de Spaanse choreograaf Nacho Duato. Het is snel, technisch, dramatisch en veel partner werk. Toch is het ook een erg mooi duet, waarin ik mezelf helemaal kan geven en kan genieten, als alles werkt is het heerlijk! Het is een echte uitdaging en gelukkig groeit het elke dag, dus ondanks dat het spannend is, het gaat zeker helemaal goedkomen! Vanaf morgen zijn we in de Stadsschouwburg van Arnhem aan het repeteren. Tot een uurtje of 10pm wordt elk ballet belicht en gespaced. Dit houdt in dat je stap voor stap door de hele choreografie loopt en kijkt: waar moet ik staan, waar is het licht, hoe moet de groep zich van a naar b verplaatsen en de juiste formatie houden. Op het toneel met het juiste licht voelt een ballet gelijk heel anders aan.
Soms is er fel en veel licht en kun je elkaar goed zien, soms komt de licht recht van de zijkant en schijnt het dus recht in je gezicht, of er is bijna geen licht en moet je in de schemer elkaar weten te vinden en de juiste timing weten te houden. Gelukkig zijn we aan dit proces gewend en aan het einde van zo'n repetitie voelt het ballet nog meer af.  Als dit allemaal gebeurd is doen we een doorloop.
Alle balletten achter elkaar zodat de techniek kan oefenen, en wij ook, want waar leg ik mijn kostuums voor snelle verkledingen, waar kom ik af, waar kom ik op etc. Dan op vrijdag de generale.
Een soort pre-première, met alles erop en eraan. Ook is onze vaste fotograaf Hans Gerritsen aanwezig om foto's te maken en zit meestal het eerste balkon vol met speciale gasten, zoals leerlingen van de dansacademie, sponsoren en vrienden van Introdans.
En dan doen we op zaterdag een les met onze zakelijk directeur Ton Wiggers, kijken we de video van de generale, boeken sommigen een laatste ontspannings massage en dan is het tijd voor... de première!
Ik kijk er naar uit! De momenten op het toneel, het ballet doen, met publiek erbij is super.
Tuurlijk zijn de creëer en leer momenten in de studio ook gaaf, maar het eindresultaat delen, dat is heerlijk! En ik hoop dat iedereen geniet van ons programma, jong en oud. Ach met 7 verschillende balletten van verschillende choreografen is er voor ieder wat wils!
Hopelijk tot zaterdag de 13e! TOITOITOI!!!


Karin.

(Gaga) tijdens de voorbereiding

Blog 2


Week 40

Na een heerlijk weekend duiken we, dansers van Introdans Ensemble voor de Jeugd weer de studio in. Nog 1 weekje zetten we hier de puntjes op de i voordat het tijd is om naar het theater te gaan voor de première week.

Toevallig ben ik vandaag wat eerder klaar, want Paul Lee repeteert het ballet 'Bate'.
Bate is een choreografie van Fernando Melo, dat gedanst wordt door alleen jongens, 5 jongens.
Om precies te zijn. Een ballet waarin je heerlijk kunt bewegen, want de stijl is modern, relaxed, met humor en explosief tegelijk.
Hij kan zelf helaas niet komen, omdat hij in het buitenland aan het werk is aan een nieuwe choreografie. Zo gaat dat in dans land... Maar,elk ballet heeft naast een choreograaf ook een repetitor.
Meestal is dat iemand die het ballet heeft gedanst, bij het maak-proces aanwezig was of de stijl van de choreograaf als 2e huid heeft.

Zo hadden we vorige week wel een hele bijzondere ervaring. Toen was namelijk de
Israëliet Erez Zohar voor 3 dagen bij Introdans om het duet Anaphase van choreograaf Ohad Naharin dieper uit te werken. Erez heeft jaren gewerkt met Ohad in zijn dansgezelschap Batsheva in Tel Aviv.
Ohad Naharin heeft jaren geleden een speciale dans techniek ontwikkeld en noemde dit Gaga.
Nee, mensen, dit heeft niets met Lady Gaga te maken! :) Wel kan het net zo los en freaky overkomen als je tijdens een gaga les de studio inkomt haha. En zo kregen we 2 ochtenden Gaga les.

Maar wat doe je dan bij Gaga? Nou, heeeeel iets anders dan bij een ballet les! Hier een korte uitleg.
Gaga is een bewegingstaal, een nieuwe manier om bewust te worden van je lichaam en de mogelijkheden die het heeft. Tijdens een gaga les ontdek en versterk je je lichaam, bouw je conditie op.
Je wordt je bewust van eventuele zwakke punten, maak je slapende delen van je lichaam wakker.
Vanuit bepaalde kern punten in je lichaam (bijvoorbeeld de ruimte achter je ogen of de gewrichten tussen je handpalm en je vinger "moons" genaamd) begin je langzaam te bewegen door de ruimte.
Ook krijg je voorbeelden als: voel dat een bal zich door je lichaam verplaatst en laat deze bal jou bewegen, de bal splitst zich in 2 ballen, hoe voelt dat nu, hoe reageert je lichaam daar op, en als je duizend ballen in je hebt, hoe beweeg je dan?
Al improviserend bewegen we door de ruimte, van langzaam tot steeds sneller tot grond opdrachten en dan weer springend en rennend door de ruimte.
Heerlijk! Persoonlijk vind ik het zo fijn om af en toe iets heel anders te doen.
Even geen tendu's, plie's en pirouettes, maar even het contact met je lichaam zoeken op een andere manier en bewegen zoals jou lichaam dat wil en nodig heeft.
En of je dan wel genoeg opgewarmd bent voor de rest van de werkdag? Nou, reken maar!
Er werd peentjes gezweet tijdens de Gaga les.

Klinkt je dit allemaal een beetje zweverig in de oren? Dat kan, maar het lijkt me zo belangrijk je goed te voelen in je eigen lichaam en het ook aan te kunnen voelen. Niet alleen voor dansers, maar voor iedereen. Druk als we zijn met werk, geld verdienen, materialisme, de crisis, de boodschappen die nog gedaan moeten worden, of je huiswerk.
Dan vergeten we dat het kostbaarste wat we bezitten toch ons eigen lichaam is!
En dat je daar goed voor moet zorgen en naar moet luisteren en heel af en toe bij stil moet staan.
Ooit zei iemand tegen mij: Karin, you have to be more like a cat, attack when necessary and for the rest of the time just enjoy life and be lazy when you can!
No need to rush around all the time. Tja, daar zit wat in...!
Niet dat ik nu leef als een kat, maar het idee, de boodschap erachter is zeker van waarde.

Karin Lambrechtse bereidt zich voor...

Week 39.
In de studio van Introdans is iedereen geconcentreerd aan het werk.
Correcties worden verwerkt, pliés nog net iets dieper. Nee, niet je hand op je been, maar op je heup en juist, vingers samen! Nog een keer dat ene stukje met muziek, want we zaten er net naast.
Já, dát is het. Hup door met het volgende ballet de volgende correcties.
Want het kan altijd nog net iets beter, mooier.

Nog 3 weken en dan gaat alweer een nieuwe voorstelling in première.

Introdans Ensemble voor de Jeugd dans 7 ballet vol lust, aantrekkingskracht, romantiek en liefde in "LevedeLiefde" op 13 oktober in de Stadsschouwburg van Arnhem.

Een mooi en uitdagend programma voor mij en mijn collega's.

Voor de zomer beginnen we al met het instuderen en terughalen van een aantal balletten.

Bijvoorbeeld 'Kiss me Goodnight' van choreograaf Cayetano Soto. Dit stuk ging al eerder bij ons in première en vanwege het succes wordt het in de komende première weer gedanst. Net als 'Bread peace' waar niet alleen twee mannen elkaar leuk vinden, maar ook twee broden op elkaar verliefd worden. Dit programma is voor de jeugd, maar zeker ook voor volwassenen een hartstikke leuk en afwisselend programma om te bezoeken. Een goed uitje naar het theater met het hele gezin.

Het kan nog, jawel, en zeker nu in deze tijden! Belangrijk.

Wat ook erg leuk is, is dat onze première valt tijdens de Dansweek Gelderland. Een week waarin Gelderland laat zien wat het allemaal in huis heeft qua dans.

Puur dans, of bewegingstheater, dans proeverijen, dans op locatie, dans door jongeren, amateurs of professionals.Noem maar op, voor ieder wat wils en misschien ontdek je wel iets nieuws?!

Want, wie houdt er nou niet van bewegen, dans? Zelf dansen of je bewogen voelen door dans.

Uit je dak gaan in de disco, of thuis lekker anoniem in de huiskamer op je favoriete muziek.

Beweging is een groot onderdeel van het leven op wat voor manier dan ook.

Voor mij al jaren een passie met uitdaging, waarin ik mezelf kan zijn en volledig kan genieten.

Het leren, creeeren, loslaten en iets bijzonders delen met het publiek. Voor mij bestaat er geen mooier beroep. Maar het is ook hard werken.

En nu 3 weken voor de première beginnen steeds meer dingen op zijn plaats te vallen, maar we zijn er nog niet. We kennen de passen van alle balletten, maar nu is het werken aan de details, de emotie, de verdieping.

Het is een pittig programma, dit omdat het 7 totaal verschillende balletten zijn van elk een andere choreograaf met elk zijn eigen stijl. Van grounded en modern tot licht en klassiek, humor en serieuze momenten, extravagant tot verstilde emotie. Een hele uitdaging! Maar ik en mijn collega's kijken erg naar de première uit! Je leeft er naar toe, een intens, leerzaam en altijd interessant proces voor een danser. Met hopelijk een mooi resultaat waar niet alleen wij, maar ook u van kunt gaan genieten! En nu weer terug naar mijn correcties, meer attack in die benen Karin en strek je linker voet!

Adriaan Luteijn over zijn reis naar Indonesië voor Introdans

Donderdag 24 mei 2012
Twee dagen later dan hun vertrek voeg ik me ook bij Introdans Ensemble voor de Jeugd in Jakarta. Ik kon niet eerder, omdat er eerst nog wat anders heel belangrijk was: de jubileumconferentie van Introdans Interactie in Arnhem. Deze was zeer geslaagd, maar ook uitputtend-het feestseizoen begint zijn tol te eisen- maar die vermoeidheid had als prettige bijkomstigheid dat ik zelfs opgepropt in de KLM zo in slaap viel en pas vlak voor Kuala Lumpur ( stop-over) wakker werd. Het tijdsverschil van 5 uur was in een keer verdwenen.
Terugkomen in Jakarta is altijd een met een tikkeltje weemoed. Introdans was hier al vaker in alle drie zijn gedaantes ( Introdans, Het ensemble voor de Jeugd en ook Interactie) en vaak was ik erbij. Ik heb hier inmiddels mensen die me zeer dierbaar zijn geworden, en aankomen in deze stad roept vele herinneringen op. Ik heb er weer zin in. Geen jetlag maar wel ben ik blijkbaar wel mijn datumgevoel kwijt: Mijn taxi wurmt zich door de verkeershel( ik zeg u: wij hebben in Nederland GEEN files) in anderhalf uur naar mijn hotel, onderweg een paar plekken van mijn Intro-verleden voorbij. Zo staat daar het Gedung Kesenian in het licht te baden-een schouwburg uit Hollandse tijd- waar we ook nu weer optreden. Iets verder op krijg ik een sms van Roel, of ik nog naar de voorstelling kom. Ja hoor, sms ik, is het te lopen naar het Erasmushuis? Het antwoord: Nee, we staan nu in het Gedung Kesenian, en overmorgen pas in Erasmushuis. Tja...Ik ben alweer een half uur file verderop, en waag het er maar niet op om terug te keren. Trouwens, denk niet dat veel mensen daar zitten te wachten op mijn uitgebluste uiterlijk en verfomfaaide kleding van een nacht van 15 uur in het vliegtuig.
Laat op de avond zie ik de collega's in het hotel. Ze hadden een groot succes gehad, de dansers waren opgetogen en het publiek had ze omarmd, sommigen als oude vrienden: de 25 jaar dat we hier komen-met tussenposes- heeft een trouw en fanatiek aantal volgelingen in Indonesie. Het was een fijn begin van de toernee.

Vrijdag 25 mei 2012
Vandaag mijn eerste workshop hier in Jakarta. Want daarvoor ben ik hier, naast dat ik Roel help bij het organiseren van alle logistiek om de reis en voorstellingen heen. Er zijn hier wel 21 mensen mee...ook voor begrippen van het Erasmushuis, dat veel grote namen uit het theater naar Indonesie brengt is het een hele club.  Maar het loopt geweldig. Een paar vrienden uit het dansvak vragen me wat vroeger naar mijn workshop locatie te komen, zodat er nog wat gepraat kan worden over toen en nu en de toekomst. Het wederzien is warm. Het lijkt of het gisteren was, en we vragen elkaar het hemd van het lijf. De dansschool waar iik lesgeef, heeft plots een pizzatent op eigen terrein.
Kunnen de ballerina's in spe de calorieen weer aanvullen, en de docenten hebben hun eigen kantine. Maar het is gezellig, ondanks het voorbijrazende verkeer. Ibu Farida ( of ook wel tante Fari genaamd) is ook blij me weer te zien, en ze presenteert me een groep keurige dansleerlingen in maillots en opgestoken haren. Twee jongens erbij. Ze kijken me stilletjes en nieuwsgierig aan. Inmiddels weet ik na al die jaren dat het al behoorlijk pittig voor ze is om in onze-losse- stijl les te krijgen, en dat de Indonesische volksaard zoveel bescheidener is dan de onze, dus ik begin rustig met ze te praten. Geen woord komt eruit...ik weet dat een paar de voorstelling al hebben gezien, maar die lachen lief en knikken braaf, als ik vraag wat ze er van vonden. Misschien wel heel lelijk, denk ik dan op zijn Hollands. Wie niks zegt, is toch verdacht? Maar het is natuurlijk anders...een paar uur werk ik met ze rondom ons repertoire en tegen het einde moet ik ze toch echt wel in hun enthousiasme temperen, ze zijn los !  Ton van Zeeland, de organisator vanuit het Erasmushuis, had inmiddels de hele groep dansers en medewerkers bij zich thuis voor een rijsttafel. Na mijn workshop spring ik ook in een taxi, maar door de file doe ik er anderhalf uur over, en tref alleen nog Roel en hem daar aan. De dansers zijn al naar het hotel, ze moeten morgen weer vroeg op om te repeteren.
Wij doen nog even een wijntje, en Ton vertelt over zijn avonturen op al zijn buitenlandse betrekkingen, en wij over onze toernees naar de bizarste plekken op aarde.


Zaterdag 26 mei 2012
Mijn dag begint vroeg en toeristisch. Oude vriend Kees, werkzaam op het taalcentrum van het Erasmushuis, pas nog op tv bij van Dis in Indonesie, neemt me mee naar de oude stad. Dat kan op zaterdagochtend, want dan is het rustiger op de weg. We doen er -slechts -een uur over. Dan staan we aan een stinkende gracht, waar in de 17e eeuw Hollanders een fort bouwden om de handel in specerijen veilig te stellen om er vervolgens 300 jaar niet meer weg te gaan. Het is leuk om met Kees langs de -schaarse historische plekken te lopen en wat weg te dromen over dat feit. Het is nu onvoorstelbaar dat op deze plekken tot slechts zo'n 70 jaar geleden Nederlanders liepen te kuieren die daar thuishoorden. Nu is veel in verval. Een beetje brutaal lopen we een bijzonder mooi Art Deco pand aan een gracht binnen. We treffen de schoonmaakploeg aan, die na een nacht pittig feest hier de boel opruimen. Ze laten ons vrolijk passeren. Aan het eind van een brede gang vinden we een feestzaal in Art Deco stijl, natuurlijk wel wat aan de tijd aangepast, maar je beeldt je zo in dat je oma daar op zaterdagavonden in Batavia even een quickstep ging dansen.
Aan het eind van de middag voeg ik me weer bij de collega's, die zich op het werkelijk minuscule toneeltje van het gezellige Erasmushuis in het zweet hebben gewerkt om er toch een volwaardige voorstelling neer te zetten. Zo te zien is dat aardig gelukt want er hangt een losse sfeer, en iedereen weet: hier wordt het leuk. Meer dan een uur vantevoren staat er een rij voor de deur van het Erasmushuis, die zich tot twee blokken verderop uitstrekt. Een eerste groep gelukkigen mogen het zwaarbewaakte ambassade terrein op, zij mogen in de zaal. Nog zo'n 400 anderen gaan uiteindelijk op het terrein naar een projectie van onze voorstelling kijken. Het is een bonte stoet van -zo te zien-  jonge ( dans-)kunstenaars, gewone families, senioren, ouders met kinderen medewerkers van de ambassade en hier en daar een ex-pat ertussen. Het programma wordt met groot enthousiasme, luid gejoel en op zijn tijd met een gniffel of schaterlach begroet.. Er kleeft maar een nadeel aan: het programma van  een klein uur speciaal geselecteerde stukken voor dit kleine toneel is veel te lekker en dus ook veel te kort.. Als het applaus heeft geklonken en de dansers al 4 keer zijn teruggeroepen, zelfs al een cadeau van het Erasmushuis op het toneel hebben gekregen, staat niemand op. Het kan gewoon niet waar zijn dat het klaar is...?
Maar de mededeling dat de dansers weldra op het voorplein zullen zijn voor ontmoeting zet de menigte in gang. Onder de poster van hun optreden staan de dansers als ware popsterren te poseren met steeds de volgende uit de lange rij van braaf wachtende fans. Een uur later zit het erop.Optreden in het Erasmushuis, het is altijd weer vantevoren spannend maar het wordt steevast weer een gedenkwaardig moment in je geschiedenis, of je nu als danser, technicus, kleedster, balletmeester mee hebt gedaan. Onvergetelijk. En ook het bosje rozen dat een groepje op zijn sjiekst aangeklede meisjes me komt aanbieden als dank voor de les van gisteren. Ze blozen van de pret.

Tournee VS | Reisverslag prijswinnares Hennie de Swart

Eindelijk is het zover. De Reis naar New York gaat beginnen ! Op de valreep lees ik in de krant dat de voorstelling van Introdans zeer goed ontvangen is en in The New York Times een lovende recensie heeft gekregen.

De koffers zijn gepakt, de papieren driedubbel gecheckt. Om 9.15 uur de trein naar Schiphol genomen waar ik ruim op tijd voor de vliegreis aankom. Mijn zus die meegaat is inmiddels ook gearriveerd. Ik heb nog nooit zo lang gevlogen. Spannend ! We hebben een mooie plek aan het raam zodat we tijdens het opstijgen Nederland goed kunnen zien. Bij aankomst op JFK worden we al gauw aangeklampt door een taxichauffeur die in zijn busje nog 2 plekken vrij heeft. Na menig hachelijk moment komen we toch veilig aan in het hotel.

Bij de balie ligt een cadeau klaar van Introdans. Een heel handig boekje en plattegrond van New York, daar zullen we veel gebruik van gaan maken. Bij de lift lopen we Ton en Roel tegen het lijf die ons hartelijk begroeten. Snel koffers uitgepakt en meteen 7th Avenue op richting Times Square. Wat een lawaai van claxonerende auto’s en al die grote flikkerende lichtreclames: geen omgeving voor gevoelige zintuigen. Lekker gegeten en daarna op tijd naar bed, want volgens de inwendige klok is het in Nederland inmiddels al 4 uur ’s nachts.  

Vroeg wakker en na een kop koffie gaan we lopend Manhattan verkennen: we bekijken de New York Public Library, de Grand Central Terminal en de UN Headquarters. Leuk om wat je anders op tv ziet, de vergaderzaal, nu in het echt te zien en door de uitleg krijg je een goed beeld van het belangrijke en veelomvattende werk van de Verenigde Naties.

Met de taxi vervolgens naar St.Patrick’s Cathedral waar achter elkaar – omringd door toeristen - 2 trouwpartijen plaats vinden. Wat lijkt deze enorme kerk nietig tussen de haar omringende reuzen van staal en glas. Via Rockefellercenter naar 5th Avenue. En maar omhoog kijken naar al die gebouwen. Nieuw en oud naast elkaar. Broadway moeten we ook zien, want thuis zeggen dat je over Broadway gelopen hebt klinkt te gek natuurlijk. Al wandelend valt er telkens wat te beleven: we horen een bruidspaar elkaar het ja-woord geven in Madison Square Park, we gaan op de foto met (een bijna echte) Morgan Freeman, we zien (de echte) Ben Stiller op een filmset en een lange rij nerveuze jonge meiden voor een auditie bij Radio City Music Hall.

’s Avonds de voorstelling “Hemels” van Introdans, een van de hoogtepunten van de reis. Het Joyce Theater ziet er leuk en gezellig uit en de stoelen zijn dicht op het podium zodat je de dansers goed ziet. We hebben zeer goede plaatsen en genieten volop van de voorstelling en de positieve reacties van de amerikanen. Wat bijzonder toch om Introdans uit Arnhem te zien dansen in “The Joyce” in New York !

Zondag gaan we op de fiets langs de Hudson naar het zuiden. Het is prachtig weer en het gevoel van vrijheid dat ons overvalt is geweldig. We lopen langs Ground Zero en door Wallstreet met zijn imposante historische gebouwen. Onvoorstelbaar wat hier ruim 10 jaar geleden is gebeurd. Vervolgens gaan we de Brooklynbridge over, van waaruit we een prachtig uitzicht hebben op de bekende skyline van Manhattan, nu met als blikvanger de bijna voltooide Freedom Tower. Het is er enorm druk met wandelaars, die we al fietsend snel passeren, al is het wel oppassen geblazen. Weer terug over de Manhattanbridge, die in China Town uitkomt. Daar verdwalen we even. Erg is dat niet want op straat gebeurt er weer van alles. Over 6th Avenue in een rechte lijn in een sneltreinvaart terug naar het noorden. We kunnen steeds 3 à 4 stoplichten tegelijk halen. Tot slot nog een rondje Central Park. Eten doen we die avond bij een “echte” Chinees tussen chinezen. Een hele belevenis. Later schuift er een nederlands stel aan onze tafel, dat die middag naar de voorstelling van Introdans is geweest met Amerikaanse vrienden. Ze vonden de voorstelling heel erg mooi. De man, die meer van de muziek dan van het ballet is, vond vooral het zingen en het tapdansen erg leuk.

Maandag alweer de laatste dag. Snel de koffers inpakken dan kunnen we nog het Chrysler Building gaan bekijken, dat er ’s avonds zo mooi uitziet met al dat glanzende chroom en natuurlijk naar boven in het Empire State Building. Het is helder weer en we kunnen goed zien waar we de afgelopen dagen geweest zijn. Een mooie en indrukwekkende “afsluiting”. De terugreis verloopt vlot, al kun je niet veel slapen door alle natjes en droogjes die je in het vliegtuig steeds krijgt gepresenteerd. Moe, maar zeer voldaan en verrijkt en ons hoofd nog vol met alles wat we gezien en beleefd hebben gaan we per trein weer huiswaarts.

Geweldig dat we dankzij Introdans deze onvergetelijke reis hebben kunnen maken. Nogmaals onze hartelijke dank voor deze fantastische prijs !

Groeten,

Hennie de Swart

Tournee VS | Last day in Seattle

Today it was an awesome day in Seattle. We woke up very early to go to see the whales in Whitbay Island. It was a five hours trip in the Natural Park. It was great to finish our tour seeing sealions, gray whales, and beautiful landscapes. We came back to the hotel and enjoyed the sunny day in the swiming pool to cool down before the last show. We went to the theater around six pm and we had our daily warming up with Robyn Ross. We were exited to do the last performance but at the same time we were sad because the tour it is over. The audience showed us once more they loved it by giving us a warm applause. 

Scene from Messiah - HEAVENLY

We are very thankful to share our performance with the American public and we hope to come back soon.

Caroline, Laura ,Anna ,Filippo and Rubén.

Tournee VS | Seattle

Vandaag de laatste dag van de tour in Seattle, voordat we weer naar NL gaan. Qua weer mogen we hier absoluut niet klagen, aangezien Seattle bekend staat als een regenachtige stad. Wederom 24 graden met zon. Vanavond de laatste voorstelling van een reeks van 10. Het theater in Seattle is in vergelijking met The Joyce Theater in New York een stuk groter. The Meany Hall telt 1200 zitplaatsen, waarvan er elke avond toch zeker 800 verkocht zijn. Het publiek is net zoals in New York heel erg enthousiast en uitbundig, wat het voor ons dansers erg bijzonder maakt.

Qua stad is Seattle een stuk rustiger en kleiner in vergelijking met New York. In New York zijn we echt geleefd, doordat je zoveel kan zien en lopen dat je maar door en door gaat. We waren aan het einde van de week ook allemaal gesloopt. Seattle was daarom een perfecte afwisseling. Ons hotel en het theater zitten gelegen in The University District, dus we zijn omringd door jonge mensen en studenten. Er zijn veel kleine (vooral Aziatische) restaurantjes, barretjes en vintagewinkels in de buurt, waar je voor weinig geld los kunt gaan.

De afgelopen twee weken waren (zoals de Amerikanen het zouden zeggen) in een woord: Awesome! Zoveel gezien en gedaan. Elke avond voor een uitbundig publiek gedanst. Prachtige theaters, mooie steden en natuurlijk het lekkere, maar vooral oneindig veel eten. We hebben ervan genoten! We (L) the USA, maar NL we komen er weer aan!

Liefs, Yulanne de Groot

Tournee VS | tweede week door Roel Voorintholt

Na ons avontuur in New York city vervolgen we op maandag 7 mei onze VS tournee naar Seattle. Het is bijna zeven uur vliegen en we zijn allemaal benieuwd wat ons te wachten staat. Seattle is een mooie stad en we treden op in een buitenwijk waar de universiteit van Washington is gevestigd in The Meany Hall for the Performing Arts. Het is een prachtig ruim theater wat plaats heeft voor ongeveer1200 man publiek. Het toneel is vele malen groter dan the Joyce Theater en het ziet er allemaal erg verzorgd uit.

The Meany Hall of Performing Arts - Seattle

Dinsdag 8 mei zijn we vrij en we genieten van het   aangename weer en de frisse lucht na alle hectiek van   New York. Op woensdag 8 mei en donderdagmiddag repeteren we in het theater en de voorstelling is duidelijk goed ingedanst en ook technisch loopt het hier soepel. Qua theater is het het beste te vergelijken met het Lucent Danstheater in Den Haag en de voorstelling staat prachtig en de wolkenhemel ontworpen door Keso Dekker van Nils Christe Fünf Gedichte is een prachtig plaatje, strak en echt HEAVENLY! Ons optreden maakt deel uit van de zogenaamde worldseries. Per jaar worden er zes gerenomeerde groepen uitgenodigd, deels uit de USA maar ook internationaal. Er is voor deze serie altijd veel belangstelling en alleen al door de abonnementen zijn er al bijna 800 kaarten verkocht. Ben toch altijd prettig gespannen als er nieuw publiek naar ons komt kijken. Maar gelukkig de reacties op de voorstelling zijn buitengewoon goed  Bijna 1000 man beloond de dansers met een staande ovatie en bravo geroep. Ook tussen de diverse delen door waren er open doekjes voor de dansers, die daar zichtbaar door werden geïnspireerd. De Seattle Times is lovend over de dansers en de choreografieën en begrijpt net als de New York Times maar niet waarom men in de USA zolang heeft moeten wachten om INTRODANS te leren kennen.
Op vrijdag 11 mei dansen we 's ochtends voor 500 schoolkinderen in de leeftijd van 8 tot en met 15 jaar: Fünf Gedichte en Paradise?. Ik maakte me daar een beetje zorgen over omdat beide stukken niet echt gemaakt of bedacht zijn voor een jong publiek. Maar het is een wonder. Het is muisstil in de zaal en de kinderen genieten van de twee verschillende stukken. Adriaan Luteijn verzorgt tussen de werken door een "Questions en Answers moment" en ze vragen hem de hemd van het lijf. Vooral hoelang we wel niet hebben moeten repeteren om zo mooi te kunnen dansen, hoe we het kunnen onthouden.
's Avonds is er wederom een volle zaal en een trotse theaterdirecteur! Ikzelf ben ook reuzetrots dat ons VS avontuur zo goed verloopt en het is helaas al  weer bijna ten einde. Een buitenlandse  tournee als deze is altijd goed voor de groep spirit. Er hangt een positieve werksfeer en na negen voorstellingen is het niveau van de optredens goed en gedreven. HEAVENLY!


Roel Voorintholt

Tournee VS | aankomst in Seattle

Afgelopen maandag zijn we van New York naar Seattle gereisd. Eenmaal aangekomen hebben we ons hotel opgezocht en dinsdag hadden we een dagje vrij. Tijd om Seattle te verkennen dus! We zijn veel door de stad gelopen, hebben de Pike Market bezocht en een geweldige Ducke-tour gedaan (een bus die ook op het water kan varen). Vanaf het water hadden we een prachtig uitzicht op Seattle. Daarna deden we een drankje in een loungebar waar we een ontzettend aardige serveerster ontmoet hebben. Nadat we in de plaatselijke krant de aankondiging van  het programma ‘HEAVENLY’ in Seattle aan haar lieten zien, werd ze razend enthousiast en kregen we zelfs de drankjes gratis! Er hangt een relaxte sfeer in de stad en het weer is heerlijk (als het nog iets warmer wordt ga ik zeker een duik in het zwembad van het hotel wagen!). 

The Meany Hall of Performing Arts - Seattle

Vandaag waren we even shoppen in University Village en daarna hebben we de universiteit zelf bekeken. Op de universiteitscampus ligt ook het theater: de 'Meany Hall of Performing Arts', waar we morgen voor het eerst op gaan treden. Om 17 uur hadden we een balletles op het toneel. De zaal is echt prachtig en super groot! Na de les deden we nog een spacing van het programma. 
Ik kijk uit naar de eerste voorstelling morgen, in dit geweldige theater!

Groetjes,
Irene van Dijk

Tournee VS | Eerste week NYC door Roel Voorintholt

Het zit erop het eerste gedeelte van onze USA tour NEW YORK! 15 jaar geleden, in 1997,  kwam ik hier voor het eerst omdat ik de Perspektiefprijs had gewonnen en die bestond o.a uit een ticket naar New York. Toen werden de eerste contacten gelegd met The Joyce Theater en het was zoals de New York times in een exclusief interview schreef:" Their long way to the Joyce". Het vervult me nu dan ook met trots dat we in ons bijzondere jubileumjaar juist hier ons debuut hebben gemaakt. 

Scène uit Paradise - HEAVENLY

Introdans Ensemble voor de Jeugd trad in 2001 en 2005 al op in 'The Big Apple'. De voorstellingen vonden plaats in het New Victory Theater, hartje Broadway, beroemd omdat het alleen programma's brengt voor een jong publiek. De voorbereidingen voor de huidige tournee waren intensief. Te beginnen met alle werkvisa, waar we al in november mee begonnen zijn, en na een half jaar en vele rekeningen en pasfoto's verder, mochten we officieel de USA in. Verder is het Joyce Theater een zogenaamd Union Theatre, met veel regels en systemen totaal anders dan dat we dat in Europa kennen. Zo mogen onze eigen technici een heleboel apparatuur, zoals bv de trekkenwand niet bedienen, en voor het wisselen van de vloer van wit naar zwart zijn acht man extra nodig. Dit komt voornamelijk omdat iedereen zijn eigen taken heeft, en hoe gecompliceerd het van te voren ook leek, uiteindelijk hebben we lekker kunnen werken en was het een bijzondere ervaring om het jarige INTRODANS hier te zien stralen. Ik kijk dan ook met veel plezier terug op de openingsavond afgelopen dinsdagavond 1 mei.

Scène uit Fünf Gedichte - HEAVENLY

Allereerst natuurlijk omdat de dansers het HEAVENLY programma vol passie en gedrevenheid hebben vertolkt. Het was buitengewoon bijzonder om na afloop van de voorstelling op de cocktailparty zoveel vrienden en collega's te mogen begroeten. Zo waren er diverse choreografen en assistenten van choreografen die de afgelopen jaren naar Arnhem zijn gereisd om met INTRODANS te werken. Zoals Carla Maxwell, artistiek directeur van de befaamde Limon Dance Company, Alberto del Saz verantwoordelijk voor het repertoire van Alwin Nikolais, Christine van de Tetley Foundation, met wie ik de reconstructie van De anatomische les heb kunnen realiseren. En mensen van de Twyla Tharp organisatie en Jennifer Muller met wie we komend seizoen gaan samenwerken voor ons Amerikaanse programma MODERNE MEISJES. Choreografe Gisela Rocha was overgevlogen, net als Henk van Dijk en uit New York waren mijn lieve vrienden aanwezig: de beroemde Nederlandse modeontwerper Koos van den Akker, Katie Ringer en Carol Tambor en Kent Lawson. Het was een heerlijk samenzijn en je realiseert je dan weer hoe groot het internationale netwerk van het
gezelschap is geworden. 

We hebben zes voorstellingen gegeven en ik heb er vijf van gezien. Een avond ging ik kijken naar Karole Armitage's voorstelling. Karole werkte zo'n tien jaar geleden voor INTRODANS met de voorstelling PINOKKIO. Ze stond vroeger bekend als de Punk ballerina, door haar ongewone verschijning en performance. Nu maakt ze ongewone, eigenwijze voorstellingen en werkt samen met kunstenaars zoals Jeff Koons en maakte choreografieën voor sterren zoals Madonna en Michael Jackson. Ook nu genoot ik van al het rare wat ze had verzonnen (een dansende hond, variety artiesten, een rockconcert en veel energieke dans) en hoop dat we in de toekomst weer eens samen kunnen werken.

Ik schrijf dit weblog in het vliegtuig van New York naar Seattle en na allerlei onduidelijk gedoe met wel en geen toeslag voor bagage, en het geregel om onze achterdoeken mee te krijgen in de cargo, is alles geregeld en verheug ik me enorm op onze volgende bestemming. Twee weken geleden was ik in Basel, Schaffhausen en Zürich tijdens onze Zwitserse tournee. Nu New York en Seattle en over twee weken Jakarta en Solo in Indonesië. Het is heel speciaal dat we dit allemaal meemaken en het blijkt maar weer dat INTRODANS een serieuze bespeler is op de internationale podia. Laten we hopen dat we dit met alle bezuinigingen op komst kunnen blijven doen en dat we vanuit de thuisbasis Arnhem door de provincie, Nederland en de wereld blijven reizen om heel veel mensen mee te laten genieten van al het moois wat INTRODANS bieden heeft.

Hartelijke groeten,
Roel Voorintholt