Van Solo via JK naar KL.

De dag na de voorstelling in Solo is een reisdag, een lange. 's Ochtends bij de uitcheckbalie van het hotel horen we ineens: 'Hellooooooo how are youououououououo!!!!!??????' En ja hoor, daar staan ze weer, de dansstudenten van ISI. Met zijn vijven (de anderen durfden niet) hebben ze hun verlegenheid overwonnen en staan ze enthousiast klaar om iedereen gedag te zeggen. Voor hun meeste favoriete danser hebben ze een cadeau gekocht. Het is 08.30 uur, dat betekent dus dat ze vanochtend voor dag en dauw zijn opgestaan om te shoppen. Hoe geweldig en lief, maar als ze vervolgens ook nog eens met iedereen op de foto willen, dan moet de tourmanager zachtaardig ingrijpen: we moeten immers op tijd op het vliegveld zijn. Als we de bus instappen, dan geven ze ieder van ons nog een sleutelhanger cadeau. Met de ervaringen van de workshop, de meet-and-greet, de reacties na de voorstelling en deze uitzwaaiactie concluderen we dat het in Solo geweldig is geweest.

De avond ervoor hebben we Suni in het zonnetje gezet. Namens het Erasmushuis begeleidt ze ons in Jakarta en Solo. We hebben een mooie foto in passe-partout voor haar. Als Roel deze in de bus uitreikt, gaan alle handen in de lucht en barst er een spontaan lied op: 'Suni bedankt, Suni bedankt, Suni Suni Suni bedankt. (10x)' 

'Suni bedankt, Suni bedankt, Suni Suni Suni bedankt.'

Vervolgens vliegen we van Solo naar Jakarta, halen onze bagage van de band, vergeten een tas, maar die wordt snel gevonden, zien dat onze vlucht naar Kuala Lumpur later is dan verwacht, en we wachten, hangen, zitten en liggen. De groeps check-in verloopt voorspoedig: 23 paspoorten verzamelen, 23 mensen inchecken, 23 koffers wegen, 23 boardingpassen printen, 23 paspoorten + boardingpassen uitdelen, 23x airport tax betalen (we voelen ons miljonair met 3.300.000 IDR) en last-but-not-least de extra 3 koffers inchecken (2x techniek, 1x kostuums). Op naar KL!

Na een totale reistijd van 16 uur rijden we met een bus richting de stad en daar doemen de Petronas Towers voor ons op. Daar treden we morgen op. On-voor-stel-baar. Nu nog naar ons prachtige hotel en  lekker naar bed. Maar.....het inchecken wordt een grote puzzle. Alle kamers zijn verkeerd geboekt: de roominglist is in de war gebracht, geen enkele combinatie van kamergenoten klopt. Maar een probleem is meestal een uitdaging en een voortvarende artistiek directeur lost de puzzle op, maar toch: 1,5 uur later heeft iedereen zijn juiste kamer. Een paar mensen lopen nog snel een blokje om, maar de meesten vallen snel in slaap. 

Een Oscar voor Roel.

Er is ons verteld dat voorafgaand aan de voorstelling in Teater Besar de vice-rector een woord van welkom zal spreken. Maar we hebben op het zijtoneel ook een geheimzinnig kistje zien staan: wat zou daar inzitten? Als het publiek binnenstroomt neemt een man in traditionele batik het woord, hij spreekt gedragen, serieus en langdurig. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan voor de langzame renovering van het theater. (Ons was opgevallen dat het een stuk vooruit gegaan was, want vorige keer liepen er nog kakkerlakken over het toneel en nu zag het er schoon uit.) Maar dat hij er zijn uiterste best voor zou doen om de vaart er in te houden. 

Roel was gevraagd om ook een woord van welkom te doen. Met geleende Indonesische woorden (en dat stellen de bezoekers erg op prijs!) illustreert hij hoe belangrijk het is om weer terug te zijn in Solo. Hij koestert goede herinneringen aan voorbijgane jaren, aan de voorstellingen van beide dansensembles en de projecten van Introdans Interactie. Hij roemt de dansstudenten die de middag er voor iets heel bijzonders hebben laten zien. Als Roel wilt afsluiten wordt hij onderbroken. De vice-rector neemt weer het woord en het geheimzinnige kistje wordt opgebracht. Vanwege de bijzondere samenwerking met Introdans en vanwege de inspiratie die het gezelschap het publiek en de studenten geeft, wordt Roel onderscheiden met een 'award'. Een beeld dat niet onderdoet voor een Oscar, en zo gaat-ie bij ons de geschiedenisboeken in.

We zouden bijna vergeten dat er ook nog een voorstelling moet worden gedanst. En hoe. De dansers zijn subliem en zetten een erg krachtige voorstelling neer. Balletmeester, tourmanager en artistiek directeur zijn enorm onder de indruk, enorm. Van te voren zijn de dansers gewaarschuwd voor het publiek in Solo: ze zijn verlegen, houden erg van hun eigen, traditionele Javaanse dans en geven nauwelijks een blijk van waardering. Nou, ook hierin is iets veranderd: er wordt zelfs gefloten.

Het publiek is van te voren gevraagd om niet te fotograferen en dat lukt redelijk. Maar er is hen beloofd dat na afloop het voordoek open blijft en dat ze het toneel op mogen komen om de dansers te begroeten. Het slotapplaus is nog niet afgelopen of wie hebben we daar? De dansstudenen van ISI bestormen luid gillend (bijna hysterisch) het podium en willen een groepsfoto, met zichzelf, zonder zichzelf, met Verine, met Fillipo, met Pascal, ze kennen ineens alle namen en zijn fanatiek in het volkrijgen van hun fotoalbum.

Na afloop biedt ISI ons een buffet aan: een traditionele Indonesische maaltijd. We zijn er dankbaar voor en weten dat we Solo niet snel zullen vergeten. Hopelijk tot volgend jaar!

Opgewonden keren we terug naar het hotel, klaar voor de laatste nacht in Solo. Morgen reizen we naar KL (Kuala Lumpur) met een tussenstop in JK (Jakarta).

Dans beweegt je in Solo.

Van de intensieve vrije dag komt iedereen bij dankzij een goede nachtrust en dankzij een geweldig ontbijt. Terwijl de dansers nog kunnen napraten in het hotelrestaurant, vertrekken technici Berry, Joris, Maarten, kleedster Willeke en balletmeester Diane naar het theater van ISI. Het theater is onderdeel van een universiteit waar ook een dansafdeling aan verbonden is. 's Ochtends is er in de kleine zaal een workshop gepland en Diane werkt met hen aan een scène uit het ballet Messiah. De dansstudenten zijn totaal anders dan die van EKI in Jakarta. De studenten in Solo worden opgeleid in de traditionele Javaanse dans en in het voorjaar volgden ze nog enkele workshops van Introdans Interactie onder leiding van Adriaan Luteijn. Ook nu kijken ze hun ogen uit als ze een video van Messiah zien. Diane besluit om het anders aan het pakken en vraagt hen om het idioom van Introdans om te zetten naar hun eigen bewegingstaal. In groepen werken ze ieder 15 minuten aan een improvisatie en als ze allen hun resultaat presenteren dan is het na afloop muisstil: we zijn allen erg onder de indruk.

Dansstudenten van ISI na de workshop in Introdans T-shirt

's Middags is er met de studenten uit Solo een meet-and-greet met de Introdansers. Diane besluit om het ijs direct te breken door de studenten te vragen om hun materiaal uit de workshop aan de Introdansers te presenteren. En dat is een goede zet! Na luid applaus en bravogeroep schieten vragen heen en weer. En na de vraag: 'Kunnen jullie het ons leren?' gaat 'het dak er af'. In een kwartier tijd worden diverse poses gedemonstreerd en staan in 'no time' alle dansers gezamenlijk op het toneel.

Bekijk de video op Facebookpagina van Introdans.

De meet-and-greet loopt duidelijk uit qua tijd, oorspronkelijk was er een klassieke training en repetitie gepland. Die beginnen wat later voor het oog van een enthousiast publiek: de studenten blijven de hele middag kijken. Een docent zegt dat dit voor hen een onbetaalbare ervaring is. En eens te meer wordt duidelijk: dans beweegt je, overal, ook in Solo.

Nadat we teruggekeerd zijn in het hotel, waait iedereen uit over het pittoreske Solo. Morgen de derde voorstelling van deze tournee door Azië. Voor iedereen van ons - dat weten we nu al - een bijzondere ervaring.

Cultuur, natuur en avontuur.

Vandaag heeft de hele ploeg een vrije dag. Op ons reisschema stond al genoteerd: ‘DAY OFF. DON’T MISS BOROBUDUR.’ Tijdens de vliegreis naar Solo hebben we gepolst hoeveel mensen een dagtrip willen maken en het animo is groot: 20 mensen. Na de incheck in het hotel beginnen we direct aan de organisatie van deze uitstap, want deze kans wil niemand aan zich voorbij laten gaan. Als we de zonsopkomst vanaf de Borobudur willen aanschouwen, dan moeten we om 01.30 uur vertrekken, want het is 110 km. verderop en de verwachting is dat dit ongeveer drie uur zal duren. Al snel laat de receptionist van het hotel weten dat het is gelukt en nog voor een mooie prijs ook. Iedereen probeert nog even een paar uurtjes slaap te pakken.

Als we in het pikkedonker over de hobbelige en soms smalle provinciale wegen rijden, proberen sommigen nog wat te slapen, maar dat valt niet mee. En ook deze chauffeur spreekt geen woord Engels en beantwoordt iedere vraag met: YES YES YES. We hopen er maar het beste van, want als we dezelfde vraag omdraaien, dan blijft het antwoord: YES. Uiteindelijk komen we 20 minuten voor de zonsopgang bij de Borobudur aan. En als we de tempel beklommen hebben en onze blik oostwaarts richten, dan weet iedereen dat-ie getuige is van een bijzonder fenomeen. De entree is inclusief thee/koffie en wat gebak onder de klanken van kalmerende muziek op de gamelan. En als een paar dansers worden uitgenodigd om mee te spelen, is het groepsgevoel op zijn top. 

Zonsopkomst vanaf de Borobudur.

Er worden nog twee tempels bezocht en een klooster. Langzaamaan keren we terug richting Solo en sluiten we af met een off-the-roadtrip: in jeeps de bergen in, richting de vulkaan. De bus rijdt ons weer terug. We genieten weer van de prachtige natuur (rijstvelden, spectaculaire bomen en planten) maar dommelen in slaap op de kadans van kuilen en drempels. In het hotel is een duik in het zwembad verkwikkend. We komen Roel tegen die het is gelukt om de cargo op het vliegveld op te halen en naar het theater te laten brengen, balletmeester Diane die zich de hele dag in een fietstaxi liet rondrijden en technicus Joris die Solo te voet heeft verkend. Morgen wachten de technische voorbereiding, workshop, les en repetitie.

Een klein dorp tussen Borobudur en Solo.

Van Jakarta naar Solo. 

Sommigen van de crew hebben een korte nacht achter de rug: er is nog veel nagepraat in de hotelbar over de bijzondere sfeer rondom de voorstelling, of er is een van de hippe clubs bezocht. Vandaag is een reisdag, we vliegen van Jakarta naar Solo. Een vlucht van 1,5 uur en dat is vergeleken met de totale vluchttijd van Oost naar West-Indonesië te verwaarlozen. En nog een wetenswaardigheid: het inwonersaantal van Nederland is gelijk aan dat van de stad Jakarta. Maar nu trekken we naar Midden-Java, de provincie in.

De bus voor de transfer naar het vliegveld laat op zich wachten, en als we eenmaal vertrokken zijn arriveren we al binnen drie kwartier bij het vliegveld. Weinig tot geen file op zondag! Dat betekent relaxed vertrekken naar Solo: een groeps check-in met 23 personen en vliegen maar. Nee dus: de drie extra koffers met kostuums en technische apparatuur mag op deze binnenlandse vlucht zonder problemen mee. Nu nog de kist met het achterdoek van Messiah en daar zit ‘m de bottleneck. Alle kilo’s mogen bij elkaar worden opgeteld, dat staat op onze bevestiging van de vliegtuigmaatschappij, maar volgens hun bepalingen mag het gewicht per stuk maximaal 32 kilo zijn. En dan is 45 kilo toch echt 13 kilo te veel. Wat ontzettend jammer dat de voorbereidingen vanuit Nederland en de hulp van het Erasmushuis niets hebben opgeleverd. De enige mogelijkheid die er is om de kist achter te laten en met een latere cargovlucht naar Solo te laten transporteren.

Alle koffers op een pick-up voor de transfer.

Als we op het vliegveld van Solo arriveren, trekken we veel bekijks. Sommige Javanen lijken nog nooit een Europeaan te hebben gezien. Dat we in de provincie zijn blijkt uit nog een ding: er staat geen touringcar klaar maar kleinere busjes. Voor onze koffers staat een open pick-up klaar, waarop onze koffers op kundige wijze worden geladen. Vertrouwen we dit? Er zit niets anders op, dus: ja.

We rijden over hobbelige wegen langs een ontelbaar aantal eettentjes, bazaartjes en groenten- en fruitstalletjes. En we maken plannen voor onze vrije dag. Via het hotel huren we een bus met chauffeur en vertrekken we om 01.30 uur naar de Borobudur om daar de zonsopgang te zien.

Messiah 1990 - 2013

De technische voorbereidingen van de voorstelling in Gedung Kesenian zijn niet zonder slag en (letterlijke) stroomstoot verlopen. Bij aankomst van onze technische ploeg zijn een aantal technici van het theater nog steeds onderweg, dankzij de eeuwige files in Jakarta. Het technisch fiche dat door Introdans van te voren is gecommuniceerd, is anders geïnterpreteerd: zo zijn de bestelde lampen wel aanwezig, maar zijn ze nog niet op de goede plek ingehangen. En doordat de communicatie toch echt in het Indonesisch moet, worden de technici van Introdans heuse dansers: hun gebarentaal wordt steeds inventiever. Inspiratie voor een choreograaf?

In 1990, tijdens de allereerste voorstelling van Introdans in Gedung Kesenian, stond Messiah van Ed Wubbe op het programma. Dit ballet was in Nederland al vele malen te zien en werd een van de publieksfavorieten. Ook nu is het onderdeel van de tournee en bij de persconferentie in het Erasmushuis refereerde Roel Voorintholt er al aan dat Introdans met regelmaat graag successen 'terughaalt'. We zijn benieuwd of vanavond het publiek er net weer zo enthousiast op reageert.

Bij het ontbijt wordt het dagschema doorgenomen en terwijl de technici naar het theater vertrekken heeft de rest van de crew nog tot 12.00 uur de tijd voordat de bus hen bij het hotel oppikt. Vanmiddag een klassieke les, spacing, repetitie, dinerpauze, korte warming-up en...voorstelling!

Van Erasmushuis naar Gedung Kesenian.

De sterrenstatus van de Introdansers groeit hier in Jakarta zienderogen: de directeur van het Erasmushuis heeft de dansers uitgenodigd om zich zo snel mogelijk na de voorstelling tussen het publiek te mengen. En er is geen doorkomen aan: de dansers worden een voor een aangesproken en gevraagd om op de foto te gaan. Het is eigenlijk de bedoeling om het hele tableau te verzamelen voor een groepsfoto, maar dat duurt even. En als het dan zover is, dan worden evenzoveel (telefoon)camera's ter hand genomen als tijdens de voorstelling gebeurde. Ook dat wil maar niet wennen: zit je achterin de zaal, dan zie je voor je allemaal verlichte telefoonschermen. Daar moeten we in het volgende theater voorafgaand aan de voorstelling toch maar een mededeling over uitdoen.

Een deel van de Introdanscrew, met verder v.l.n.r. Ton van Zeeland (directeur Erasmushuis), Caroline van de Zwaan en Tjeerd van de Zwaan (ambassadeur).

Op de dag na onze eerste voorstelling in Jakarta hebben de dansers een rustdag, terwijl de technische ploeg verhuist naar het tweede theater: Gedung Kesenian. Een klassiek theater dat qua architectuur veel wegheeft van de Leidse Schouwburg of andere zogenaamde bonbonnières. Ook de kleedster heeft nog een klusje te klaren: op haar hotelkamer wast ze een aantal kostuums die ze in haar douchecel te drogen hangt. En met dat drogen zit het wel goed: 32 graden buitentemperatuur doet wonderen!

Dansers, balletmeester, kleedster, artistiek directeur en tourmanager zwermen uit over de stad: de botanische tuin in Bogor, de oude stad inclusief Café Batavia, het poppenmuseum of het zwembad worden favoriete hotspots. Opgezwollen enkels, stijve nekspieren of dikke handen verdwijnen langzaam. Ondertussen valt de avond en kijkt iedereen uit naar morgen: de voorstelling op het grotere toneel van Gedung Kesenian.

Weerzien met het Erasmushuis.

Het eerste theater waar we tijdens deze tournee optreden is het Erasmushuis. Met onlangs het verdwijnen van Institut Neerlandais in Parijs is dit - buiten Nederland - nu nog het enige Nederlandse cultuurhuis ter wereld. Introdans heeft er al vele malen opgetreden. Er wordt een grote belangstelling verwacht, waardoor er buiten het theater een groot videoscherm wordt opgesteld om onze voorstelling op te projecteren.

De technici laten ons weten dat de voorbereidingen totnutoe goed zijn verlopen. Aan het ontbijt wordt verdergepraat over de gezamenlijke uitstap van de dansers naar een natuurpark net buiten Jakarta. Ook Diane vertelt volop over haar ervaringen tijdens de workshop. En als we gezamenlijk bij het Erasmushuis aankomen, dan ontstaat er in de wachtrij een spontane 'danstraining'. Iedereen kijkt uit naar de eerste voorstelling van vanavond.

De ploeg van het Erasmushuis is bekend met Introdans, sommige medewerkers werken er al sinds ons eerste optreden in 1990! Vreemd om te zien dat zo’n plek, zo ver van huis, als thuis voelt. En voor nieuwelingen uit onze ploeg is het leuk om vergelijkingen te maken: hun Suni is onze Elly, hun Bob is onze Evert, hun Lulus is onze Janet en ga zo maar door.

Deze tour is goed georganiseerd: het reisschema is tot in de puntjes voorbereid. En zelfs voor de transfer van het hotel naar het Erasmushuis is voor de dansers een bus gereserveerd. Als de bus de verkeerde weg neemt, weer terug bij het hotel aankomt om vervolgens na een half uur bij het theater te arriveren besluiten we om ’s avonds gewoon te lopen. De afstand is immers 5 minuten!

Op het toneel is er een spacing en repetitie (het toneel is kleiner dan we gewend zijn, dus alle balletten worden gerepeteerd) en ook een dasntraining. Ondertussen is er een persconferentie gestart over de Introdanstournee en de directeur van het Erasmushuis, de directeur van Gedunng Kesenian en de artistiek directeur van Introdans geven een kijk in de keuken. Hoe houdt zo’n lange en intensieve samenwerking stand? Welke balletten worden er gedanst? En welke workshops worden er gegeven? De toegestroomde pers wordt tevens getrakteerd op een bitterbal met mosterd, hmmmm.

Voor de voorstelling is er voor iedereen een buffet in het restaurant op het terrein van de Nederlandse ambassade, met een wel heel toepasselijke naam: HEMA. En als het eerste publiek binnenkomt neemt iedereen zijn positie in en kan de show beginnen.

SPIRIT OF DANCE | AZIE | 29 april - 12 mei 2013

Introdans reist van 29 april tot en met 12 mei 2013 naar Azië met het programma SPIRIT OF DANCE. Met repertoire van de choreografen Mauro de Candia, Nacho Duato, Cayetano Soto, Twyla Tharp, Ton Wiggers en Ed Wubbe danst het ensemble drie voorstellingen in Indonesië (twee in Jakarta, een in Solo) en een in Kuala Lumpur (Maleisië).

Artistiek directeur Roel Voorintholt is de crew vooruit gereisd om de eerste voorbereidingen ter plaatste te treffen. Technici, kleedster, balletmeester, tourmanager en dansers volgen een dag later. Na een reis van zo’n 22 uur komen 22 personen 11.300 kilometer verderop aan en strijken neer in het eerste hotel in Jakarta. Tijdens de transfer van het vliegveld naar het hotel worden we geëscorteerd door duizenden auto’s en brommers.

Welkom in Jakarta.

Iedereen verdient een goede nachtrust en zeker na zo’n inspannende reis. Maar niet iedereen heeft voldoende slaap kunnen pakken. De dansers hebben de eerste dag vrij en zijn blij om bevrijd te zijn uit de luchtdrukcabine. De meesten van hen zoeken de natuur op en vertrekken ’s morgens vroeg om de stoffige binnenstad te ontvluchten. Belangrijk voor hen is het om deze dag bij te komen en het lichaam te laten wennen aan het warme klimaat (32 graden!). Er moeten de komende weken natuurlijk een paar mooie voorstellingen gedanst worden.

De technici starten de voorbereiding in het eerste theater, het Erasmushuis. De kleedster gaat met hen mee om de kostuums uit hun keurslijf te bevrijden: met name de rokken van het ballet Messiah moeten worden uitgehangen.

Diane Matla geeft ’s middags een workshop bij EKI Dance Company, een dansgezelschap in Jakarta waarmee we deze tournee onze ervaringen uitwisselen. Diane heeft een pittige workshop voorbereid op basis van Ed Wubbes Messiah. Na een introductie over het gezelschap Introdans begint de warming-up die wordt gevolgd door het instuderen van een aantal sleutelscènes uit Messiah. Roel Voorintholt arriveert tegen het einde van de workshop en is zichtbaar onder de indruk van het resultaat: de Indonesische dansers die gespecialiseerd zijn in de traditionele Javaanse dans geven zich met volle overgave. Deze week bezoeken ze onze voorstelling, waarin ze het ballet in onze uitvoering kunnen zien. Als Diane een rok uit het ballet laat zien, storten de Indonesische kleedsters er zich bovenop. Het patroon wordt druk bestudeerd en bewonderd. Ook zij kijken uit naar de voorstelling.

Als de dansers na afloop een Introdansshirt ontvangen trekken ze het direct aan voor de groepsfoto.

En op de eerste dag lijkt onze Introdansmissie geslaagd: samenwerken met plaatselijke dansinitiatieven was een van onze doelen en als we enthousiast worden uitgezwaaid rijden we erg tevreden terug naar het hotel. Met de repetities en de voorstelling van morgen in het vooruitzicht, trotseert onze taxi de stortregen. Ieder zoekt zijn kamer op voor een verfrissende douche.

Een geweldige ervaring

Zaterdag, 1-12-2012

En plots was het zover – de laatste dag in Brazilië! Officieel begint de zaterdag heel vroeg dansend in een Braziliaanse discotheek met live muziek. Lobke en ik worden daar door een dansdocent uitgenodigd om met hem samba te dansen. Daar zeg je geen nee tegen, als je in Brazilië bent. Na dit feestje slapen we maar kort om dan om 7 uur weer op te staan om naar het museum Inhotim te gaan. Na een taxireis en een bustour van 2 uur belanden we  op onze vrije dag  in een prachtige park waar we hedendaagse Braziliaanse en internationale moderne kunst kunnen zien. Het is 30°C ,tropisch warm, er staan prachtige bomen, waterpartijen, kolibries en vlinders en overal zijn verrassende kunstwerken. Volgens mij ziet  het paradijs er zo uit! Mijn souvenir van deze trip: nog meer sproetjes en verbrande schouders. Weer terug in Belo Horizonte gaan we die avond-ons laatste werk hier- naar een dansvoorstelling in het Teatro oi Futoro. Het is de eindvoorstelling van de vooropleiding van Grupo Corpo: Corpo Escola de danca. Het doek gaat op en een prachtig decor van een onderwaterwereld komt tevoorschijn. Kwallen zweven in de lucht en op prachtige muziek komen ontzettend schattige kleine krabben, zeepaarden en zeesterretjes dansend op het podium. Het wordt een heel goed in elkaar gezette en uitgewerkte voorstelling van een uur. Chapeau! De dag sluiten we af met een heerlijk diner in Café com Letras. In nog steeds 24°C  wandelen we om 22 uur weer naar het hotel, om de koffers te pakken. Morgen gaan we terug. Wat een geweldige dag!

Zondag, 2-12-2012

Vandaag vertrekken we weer naar Nederland en moeten we om 12 uur uitchecken bij het hotel. Lobke en ik genieten nog een moment van het uitzicht en de lekkere temperatuur vanaf ons balkon. We zijn het met elkaar eens dat we graag nog langer waren gebleven. Het voelt vreemd om nu weer naar Nederland te gaan, nadat we hier zoveel interessante en lieve mensen hebben ontmoet… Het zal nog even duren om alle indrukken te verwerken. De week ging zo ontzettend snel voorbij. Voor Vincent, Lobke en mij was het de eerste –maar hopelijk niet de laatste-keer in Zuid- Amerika. Ik ben heel blij dat we zoveel lieve mensen hebben ontmoet die ons hebben meegenomen in hun (dans)wereld. De lesmethodes van Corpo Cidadao te leren kennen en het resultaat bij de kinderen en jongeren uit de favela te kunnen zien, was een geweldige, overweldigende ervaring. 

Anna