Een geweldige ervaring

Zaterdag, 1-12-2012

En plots was het zover – de laatste dag in Brazilië! Officieel begint de zaterdag heel vroeg dansend in een Braziliaanse discotheek met live muziek. Lobke en ik worden daar door een dansdocent uitgenodigd om met hem samba te dansen. Daar zeg je geen nee tegen, als je in Brazilië bent. Na dit feestje slapen we maar kort om dan om 7 uur weer op te staan om naar het museum Inhotim te gaan. Na een taxireis en een bustour van 2 uur belanden we  op onze vrije dag  in een prachtige park waar we hedendaagse Braziliaanse en internationale moderne kunst kunnen zien. Het is 30°C ,tropisch warm, er staan prachtige bomen, waterpartijen, kolibries en vlinders en overal zijn verrassende kunstwerken. Volgens mij ziet  het paradijs er zo uit! Mijn souvenir van deze trip: nog meer sproetjes en verbrande schouders. Weer terug in Belo Horizonte gaan we die avond-ons laatste werk hier- naar een dansvoorstelling in het Teatro oi Futoro. Het is de eindvoorstelling van de vooropleiding van Grupo Corpo: Corpo Escola de danca. Het doek gaat op en een prachtig decor van een onderwaterwereld komt tevoorschijn. Kwallen zweven in de lucht en op prachtige muziek komen ontzettend schattige kleine krabben, zeepaarden en zeesterretjes dansend op het podium. Het wordt een heel goed in elkaar gezette en uitgewerkte voorstelling van een uur. Chapeau! De dag sluiten we af met een heerlijk diner in Café com Letras. In nog steeds 24°C  wandelen we om 22 uur weer naar het hotel, om de koffers te pakken. Morgen gaan we terug. Wat een geweldige dag!

Zondag, 2-12-2012

Vandaag vertrekken we weer naar Nederland en moeten we om 12 uur uitchecken bij het hotel. Lobke en ik genieten nog een moment van het uitzicht en de lekkere temperatuur vanaf ons balkon. We zijn het met elkaar eens dat we graag nog langer waren gebleven. Het voelt vreemd om nu weer naar Nederland te gaan, nadat we hier zoveel interessante en lieve mensen hebben ontmoet… Het zal nog even duren om alle indrukken te verwerken. De week ging zo ontzettend snel voorbij. Voor Vincent, Lobke en mij was het de eerste –maar hopelijk niet de laatste-keer in Zuid- Amerika. Ik ben heel blij dat we zoveel lieve mensen hebben ontmoet die ons hebben meegenomen in hun (dans)wereld. De lesmethodes van Corpo Cidadao te leren kennen en het resultaat bij de kinderen en jongeren uit de favela te kunnen zien, was een geweldige, overweldigende ervaring. 

Anna

De hele dag door: DANSDANSDANS!

Vandaag begint onze werkdag weer in de studio’s van Grupo Corpo. Dit keer niet om repetities te kijken of workshops te krijgen, maar we mogen lekker zelf de handen uit de mouwen steken en een groep dansers onderdompelen in de wereld die Introdans heet. De groep van zes dansers waarmee we werken zijn jongeren, vaak komend uit de favela’s, die hier bij het gezelschap de kans krijgen zich te ontwikkelen tot danser of docent. Deze afdeling heet Corpo Experimentao.We starten met een uitleg over het gezelschap Introdans, middels het tonen van DVD-materiaal en gaan daarna aan de slag in de dansstudio. Het eerst leren de dansers een dansproject van ons aan zoals wij dat geven op middelbare scholen en tonen daarna de orginele choreografie waar deze workshop op gebaseerd is. Daarna wordt een stukje repertoire aangeleerd van Introdans Ensemble voor de Jeugd. Na vier uur hard werken, waarbij zweetdruppels en enthousiasme in de rondte vliegen, is het weer tijd om afscheid te nemen van de groep. Vol inspiratie gaan we weer richting hotel.

‘s Avonds zijn we uitgenodigd om een lokale moderne dansvoorstelling te bezoeken en daarna de dag/nacht af te sluiten in een danssalon. De voorstelling (van een experimenteel dansgezelschap) met de titel ‘Murundu’ kan ik het best omschrijven als: interessant, bijzonder, onverwacht en eentje om over na te praten. Na de voorstelling lopen we na een paar honderd meter een danssalon in. Eerst langs de uitsmijter (die gezien zijn blik zijn vak heel serieus neemt) en dan de zaal in. We stappen een geheel andere wereld binnen. De zaal lijkt op een discotheek waar de discobollen nog steeds een hit zijn. Op het podium staat een 8-koppige band de meest fantastische salsa/sambamuziek te spelen. En op de vloer..... één bruisende wereld van koppels die opgaan in de muziek en atmosfeer. Ongelofelijk mooi hoe de mensen hier van dans en muziek genieten! Het maakt niet uit of je jong of oud bent, iedereen wordt erdoor gegrepen. Inspiratie ten top!

Later in bed heb ik nog steeds de klanken en het ritme van deze stad in mijn hoofd en met een hele grote glimlach op mijn gezicht val ik in slaap.

Vincent Wolf 

Vincent 

Vandaag gaan we....?

Deze morgen word ik wakker met een groot verzet tegen al die verrassingen in het programma. Maar dat blijkt later de laatste stuiptrekking van mijn Nederlandse controledwang te zijn. Ik geef het nu op om me er nog druk over te maken. Ik ben Braziliaan en ik zie wel wat er gebeurt. Na wat geklaag over de onduidelijke schema's hier tegen collega Annemieke bij Introdans, stort ik me er weer in. Dit maal zijn we te gast bij Grupo Corpo, een van de belangrijkste en beroemdste dansgezelschappen van Brazilie, exportproduct en befaamd om zijn energieke dansstijl. De favela is vandaag even ver weg: het gebouw is modern en efficient en ligt in een sjieke wijk, die zelfs zo groen is, dat ik besluit om eerder uit de taxi te stappen om er naar toe te lopen: het is groen en je hoort er vogels zingen. Wat ook wel weer eens lekker is in deze verkeershel Belo Horizonte.

Grupo Corpo is zelf op tournee naar Europa, maar er wordt gewerkt met een nieuwe lichting aankomende dansers. We kijken naar de training ( alleen een barre) en daarna hoe de jonge dansers het Corpo-repertoire in hun lijf proberen te krijgen in een repetitie. Daarna ontmoeten we Waldir weer, we zagen hem gisteren al in de wijk, waar hij met de kinderen een choreografie liet zien. Het blijkt dat we een workshop krijgen van hem in de studio hier. Zoals dat gaat in Brazilie: er schuift van alles bij ons aan: nu zitten er plots twee dansers bij, waarvan er een geweldig blijkt te kunnen vertalen. Dat is nodig, want Waldir -die erg energiek en enthousiast is- heeft een hoop te vertellen en kan alleen portugees. Hij heeft een methodiek ontwikkeld voor zijn danslessen, waarbij, zoals hij zegt, het hoofd, het hart en het lichaam omstebeurt aan bod komen. Hij heeft drie meisjes uit Nossa Casa meegenomen om het demonstreren, maar we worden er zelf ook in meegenomen. De details zijn voor een leek misschien oninteressant, maar voor dansdocenten als wij zijn dit leerzame momenten. De les eindigt met een danscombinatie in een hiphopstijl, waarvan we mogen stellen dat Lobke de echte aanhouder van ons is, want ze danst hem als enige tot aan het einde uit. Waldir's energie is aanstekelijk en hij sleept ons van het een in het ander. Intussen zien we wel scheel van de honger, maar als we om 4 uur weer buiten staan hebben we geen zin meer in lunch, en is iedereen toe aan een douche. Waldir heeft onze hoofden , harten en lichamen in beweging gezet.

Adriaan Luteijn 

Een dag na de gevechten

De dag begint voor ons in spanning: zijn de favela's weer veilig te betreden of moeten we opnieuw zoeken naar een alternatief programma? Gelukkig krijgen we het goede bericht dat de agressie in de favela's weer wat gedoofd is en de units van Corpo Cidadao weer open zijn. Niet alleen goed nieuws voor ons, maar ook voor de kinderen: zij presenteren vandaag waar ze de afgelopen twee maanden aan gewerkt hebben.We bezoeken de school waar de kinderen van Nossa Casa naartoe gaan, daar zullen de presentaties plaatsvinden. Een vrolijk beschilderd gebouw, midden tussen de afbrokkelende huisjes, sommige zelfs zonder ramen. De kinderen herkennen ons meteen en begroeten ons heel opgetogen! Ze weten allemaal nog hoe we heten, we krijgen omhelzingen en high fives. De afdeling muziek begint met de presentatie, vervolgens mogen de dansers aan de slag. Bijzonder om te zien hoeveel interesse en respect er voor elkaar is in deze cultuur. Naast dat de kinderen ongelooflijke dingen laten zien die ze in slechts twee maanden tijd hebben geleerd, zijn de overige leerlingen in het publiek muisstil of juist uitbundig, wanneer er applaus gegeven mag worden. Na de presentatie neemt onze vaste begeleider Jacki ons mee naar een ander cultureel centrum, dat aan een andere favela verbonden is. Speciaal aan dit centrum is dat vrijwel alles gemaakt wordt van gerecycled materiaal: geknutselde bloemen van PET-flessen, kerstbomen van wc-rolletjes en zelfs een xylofoon van glas. Magda, de vrouw die dit centrum heeft opgezet, vertelt dat hier niet alleen kinderen komen maar dat ook de ouders welkom zijn, voor bijvoorbeeld kooklessen.'s Middags bezoeken we een tweede presentatie van de kinderen van Corpo Cidadao, deze keer in een favela waar we nog niet geweest zijn. Deze kinderen lijken het wat beter te hebben: de kinderen van Nossa Casa dragen bijna allemaal slippers en korte broeken, deze kinderen dragen spijkerbroeken en gympen. Wederom een mooie presentatie.Alle indrukken die we deze dagen opdoen zijn waardevol. We absorberen alle informatie, het meest waardevol zijn de gesprekken met alle betrokkenen. Vandaag heb ik (alweer) Jacki de oren van het lijf gevraagd om de situatie van de Braziliaanse favela's beter te kunnen begrijpen. Dat is wat deze reis uniek maakt: we zien alle kanten van de Braziliaanse cultuur en krijgen zelfs de kans om ons erin te verdiepen. Na drie dagen vol verrassingen zou je toch denken dat je alles wel gezien hebt; het tegengestelde is waar! Ik ben benieuwd naar de verrassingen, belevenissen en 'avonturen' die deze week verder voor ons in petto heeft!

Groetjes uit BH, Lobke

Gevechten in de favela

We zijn van plan om vanochtend weer naar Corpo Cidadao te gaan om met andere kinderen en jongeren uit de wijk samen te werken en hen te leren kennen. Helaas krijgen we op moment van vertrek bericht dat er gevechten in de favela aan de gang zijn. De scholen en het jeugdcentrum van Corpo Cidadao blijven om deze reden dicht en het is voor ons te gevaarlijk of zelfs onmogelijk om er naartoe te gaan. Gelukkig kunnen we een alternatief programma volgen en gaan we naar een ander groot cultureel project voor jongeren: Valores Minas. We worden hartelijk door Cyntia Reyder ontvangen en door het prachtige moderne gebouw rondgeleid. Cyntia is afgelopen jaar in Arnhem geweest en heeft in het kader van Swing on 2 les gegeven aan bewoners van de wijk Malburgen. In Belo Horizonte is zij de coördinatrice van de dansafdeling in Valores Minas. Deze organisatie voorziet in kunstzinnige vorming voor (kansarme) jongeren uit BH, en is door de federale overheid gesubsidieerd. Dat is te zien: waar Corpo Cidadao te kampen heeft met terugval in sponsoring, lijkt het hier net andersom: een groot team staat klaar om de jongeren te bedienen met een omvangrijk programma aan kunstzinnige vakken, die ze 3 uur per dag, na schooltijd, kunnen komen volgen.Vandaag zijn ruim 300 jongeren tussen de 15 en 25 jaar bezig met de DVD opnames van hun eindvoorstelling, waarbij wij aanwezig mogen zijn. Er wordt een gigantisch spektakel van dans, orkest en koor, drama en circus gepresenteerd met als thema “Alice in Wonderland” - in een moderne versie. Prachtige kostuums, indrukwekkend decor, ontroerende live-muziek, spetterende dansen, Het geheel is van een hoge professionaliteit en de discipline van de leerlingen is bijzonder. Al met al een inspirerende ervaring! Aan het eind van de middag keren we vermoeid van de indrukken terug naar het hotel. De dag begon met slecht nieuws, maar we hebben uiteindelijk iets heel bijzonders mee kunnen maken. Zo zit het programma hier iedere dag vol verrassingen. We eten met het hele team ’s avonds in een hip café in de buurt van ons hotel en herkauwen onze belevenissen van de dag nog eens. Benieuwd naar de dag van morgen!

Anna Schmidt

Pleuris en regen in Belo Horizonte

Het leven is vol verrassingen. We konden vandaag niet naar Corpo Cidadao: in de favela is de pleuris uitgebroken, en de unit en de school worden dichtgehouden. Geen mens gaat daar dan nog naar toe, want er lopen gewapende bendes door de buurt. Wat nu? Jacky, onze lieve begeleidster ter plaatse, neemt contact op met Cynthia (Cynthia is een van de docenten die vorig jaar in Arnhem te gast was tijdens Swing on 2, onze uitwisseling in Malburgen met twee dansgroepen uit Brazilië). Cynthia werkt niet meer bij Corpo Cidadao en ze brengt ons naar haar nieuwe werkplek: een soort Cidadao, maar dan voor tieners.


We vallen met onze neus in de boter. Wij blij en Cynthia blij, want er staan zo'n 500 tieners klaar voor een te filmen massaspektakel gebaseerd op Alice in Wonderland. Ons team wordt erin geloodst, en we vermaken ons goed en doen een hoop ervaring op. Leuke tieners, die heel erg serieus dansen, zingen, acteren en musiceren in een show die de Olympische opening waardig is met heuse massascènes. Een interessante werkwijze (waarover later meer) die voor ons heel leerzaam is. Morgen zullen we zien of het weer veilig is bij de unit van Corpo Cidadao. De dagen stromen toch wel vol met gezonde indrukken. We gaan ook nog langs bij ballet Jovem en bij Grupo Corpo en wonen de repetities bij van de nieuwe dansers.
Hier regent het nu, en hard ook, maar het belooft beter te worden.

Groeten van Adriaan

Os novos professoros

Na een dag bijkomen van de toch wel erg lange vlucht, het kleine tijdsverschil en wennen aan de warme en vooral vochtige klimaat, moeten we nu toch echt aan het werk. De dag begint met een rit naar de favelas, vol scherpe bochten en zeer steile hellingen. Het feit dat we met vijf mensen in een Ford Ka gepropt zitten voert de spanning nog wat op. We bezoeken vandaag Nossa Casa. Dit is een unit van Corpo Cidadao (Corpo Cidadao is de educatieve afdeling van het Braziliaanse dansgezelschap Grupo Corpo uit Belo Horizonte) waar kinderen uit de favelas een ochtend of een middag welkom zijn om bezig te zijn met verschillende disciplines van kunst. De eerste kinderen, allemaal tusen 6 en 9 jaar oud, staan al klaar voor de poort en bekijken ons met zeer nieuwsgierige blikken. 'Os novos professoros' fluisteren de kinderen tegen elkaar. Het eerste wat opvalt is de poort waarmee Nossa Casa afgesloten wordt: er kan van buitenaf niemand naar binnen, tenzij iemand de deur van binnenuit voor je opent. Er wordt op deze manier een veilige omgeving gecreëerd waar de kinderen niet afgeleid worden door het dagelijks leven.


De kinderen worden in een kring geplaatst en de docentes van Corpo Cidadao stellen ons voor. Vervolgens stellen wij voor een korte workshop met de kinderen te doen, waarmee we een hoop vrienden scoren: de kinderen willen heel graag dansen met de gasten uit Nederland! We doen een lekkere actieve warming-up eneen korte maar krachtige workshop. De kinderen zijn muisstil wanneer wij uitleg geven, ook al verstaan ze geen woord Engels. Na deze spontane actie gaan de kinderen in drie groepen aan het werk. Ze werken aan dans, muziek of beeldende kunst. Onze taak deze eerste dag: neem zoveel mogelijk informatie en indrukken in je op. We dompelen ons onder in de workshops en zien prachtige dingen gebeuren. Als dans docent wordt je spontaan jaloers op de Braziliaanse docenten, want deze kinderen bewegen van nature veel vrijer en makkelijker dan onze Hollandse kinderen. Je merkt dat de kinderen voor alle docenten veel ontzag hebben, ze hangen aan hun lippen als ze aan het woord zijn of wachten geduldig in een kring totdat de activiteit kan gaan beginnen.

In de lunchpauze ontmoeten we Miriam Pederneiras, directeur van Gruppo Corpo en oprichtster van Corpo Cidadao. Zij is de vrouw die ooit de droom had kansarme kinderen uit sloppenwijken een gelukkig vooruitzicht te bieden, een plek waar ze veilig kunnen zijn, zichzelf kunnen ontwikkelen en daarmee hun kansen in het leven kunnen vergroten. Het middagprogramma is gelijk aan dat van de ochtend, echter wordt nu met wat oudere kinderen gewerkt. De jongste is 8 jaar, de oudsten zijn al 12. We vinden tussen alle observaties van de methodieken van de Braziliaanse docenten een momentje om met Miriam rond de tafel te zitten en wat vragen te stellen. Miriam is het brein en de motor achter Corpo Cidadao en heeft daarmee een zware last op haar schouders. Voor haar staat echter het belang van de kinderen voorop: zij wil kinderen uit favelas een kans geven om te ontsnappen aan het dagelijkse leven en een plek bieden waar ze, door middel van verschillende kunstdisciplines, kunnen werken aan zelfvertrouwen, zelfstandigheid, omgangsvormen en hun talenten. Tevens krijgen we de kans om een aantal van de kinderen vragen te stellen over hun leven; Miriam vertaalt onze vragen en hun antwoorden.

Aan het eind van de dag rijden we terug naar het centrum, alle nieuwe ervaringen en indrukken nog vers in je gedachten. Vandaag was een inspirerende en leerzame dag die smaakt naar meer. Eerlijk gezegd kan ik niet wachten ook de docenten van Corpo Cidadao te kunnen bestormen met alle vragen die vandaag omhoog geborreld zijn. In de ogen van de kinderen zie je een verandering wanneer ze aan de slag zijn met dans,
muziek of beeldende kunst. Ze genieten, hebben aandacht en respect voor de docenten en voor elkaar. Ze lijken te groeien zodra ze zichzelf mogen presenteren, in welke discipline dan ook. Kortom: op naar de volgende dag in de favelas van Belo Horizonte.

Atenciosamente, Lobke van der Sanden

Introdans Interactie op weg naar Belo Horizonte

De docenten van Introdans Interactie en artistiek manager Adriaan Luteijn reizen in november 2012 naar Belo Horizonte (Brazilië) om een wederbezoek te brengen aan Corpo Cidadão. Dit Braziliaanse gezelschap werkte in najaar 2011 in de Arnhemse wijk Malburgen aan het dansproject Swing on 2. Wijkbewoners werden in Braziliaanse sferen ondergedompeld en werkten via dansprojecten toe naar een gezamenlijke voorstelling. Nu de eer aan Introdans Interactie om het Malburgen in Belo Horizonte op te zoeken: de favela's.

De eerste dag gaat op aan reizen naar BH. Om 6.30 uur vertrekt de taxibus in de mist naar Schiphol. Wij zijn mooi op tijd, maar de piloot is minder blij met dit weertype. Na een klein uur vertraging stijgen we op. En na een lange, maar prima vlucht komen we aan op het vliegveld van São Paulo, waar we overstappen op een vlucht naar BH. Geen probleem toch, met nog ruim 3 uur de tijd (denk je). Eerst door de douane voor paspoortcheck: wachtrij van ruim een uur. Daarna snel op zoek naar incheckbalie... Ehm... Na lang zoeken en vragen ('Spreekt u geen Portugees?' vraagt men in het Portugees) gevonden. Snel koffers inchecken en dan voordat we naar de gate gaan nog even pinnen om straks de taxi naar het hotel te kunnen betalen. Je snapt het al, 20 automaten, maar niet een die het doet. Dan maar wachten tot in BH. Na een vlucht van een uurtje koffers van de bagageband gepakt en op naar een pinautomaat. Ook deze is ons niet goed gezind. Het blijkt dat bijna alle automaten na 22.00 uur niet meer werken. Na telefonisch contact met artistiek manager Adriaan Luteijn, die al een paar dagen eerder was vertrokken om zaken voor deze week voor te bereiden, horen we dat hij ons bij het hotel opwacht en de taxi zal betalen. De taxirit is een belevenis op zich. Het lijkt wel een training voor een Formule 1 race. Bij het hotel is alles perfect geregeld: we kunnen snel onze kamer in en vallen 'in coma' neer op ons bed. Morgen een rustdag en daarna aan de slag. We kijken er naar uit en zijn benieuwd naar de ervaringen die we zullen opdoen! Wordt vervolgd!

Vincent Wolf

TOITOITOI!

Blog 3

Week 41

Het is bijna zover!

De première van 'LevedeLiefde' komt nu ècht dichterbij. Spannend!!

Na het optreden van Bate tijdens de Nederlandse Dansdagen heeft iedereen genoten van

zijn of haar laatste vrije weekend. Want na de première zullen we elke zondag en soms ook woensdag en vrijdag ergens in het land optreden.

Wat ik gedaan heb? Relaxte, leuke en ontspannende dingen natuurlijk! Voor mij is dit koken en "rondhangen" samen met mijn vriend Ivo, lekker in bad, lunchen met mijn hoogzwangere zusje (de volgende keer dat ik haar zie is de kleine er!). Ook heb ik al mijn toitoitoi-tjes alvast gemaakt.

Dit zijn kleine cadeautjes wij dansers voor elkaar maken voor elke premiere. Super leuk, want zo ligt je hele make-up tafel vol met kleine presentjes, kaarten, briefjes, snoep, chocola en creabea knutsel items.

Vanaf mijn allereerste première bij Introdans heb ik al deze toitoi-tjes bewaard. Behalve de eetbare natuurlijk :). En nu, 11 jaar later heb ik bijna 4 plakboeken vol geplakt met programma / premiere boekjes, toitoi-tjes, kaartjes, briefjes, tournee flyers en noem maar op. Leuk om zo nu en dan eens in te kijken.

 "Goh, wat heb ik toch veel gafe en speciale dingen gedaan, gedanst!
Het kan me nog steeds verbazen, jeetje dit heb ik allemaal meegemaakt... Och ja, die ene tournee naar Curaçao met het theater, het hotel en het strand binnen 500 meter, ohja, dat optreden op Paleis het Loo voor de 40e verjaardag van Prins Willem-Alexander, toen ik in de tijdelijk gefabriceerde kleedkamer stond op te warmen en me bijna in mijn lolly verslikte omdat Máxima ineens voorbij kwam lopen en we elkaar gedag zeiden (en erg moesten lachen...)".

Het verbaast me ook altijd hoe snel de tijd gaat. Alweer tijd voor een première. En ik moet jullie bekennen, ik ben best een beetje zenuwachtig! Ja, natuurlijk heb je altijd de gezonde spanning en adrenaline die je door je lichaam heen voelt gaan, maar in dit programma dans ik één van de moeilijkste duetten die ik ooit heb moeten doen. Het is een duet in het groeps ballet 'Sinfonia India' van de Spaanse choreograaf Nacho Duato. Het is snel, technisch, dramatisch en veel partner werk. Toch is het ook een erg mooi duet, waarin ik mezelf helemaal kan geven en kan genieten, als alles werkt is het heerlijk! Het is een echte uitdaging en gelukkig groeit het elke dag, dus ondanks dat het spannend is, het gaat zeker helemaal goedkomen! Vanaf morgen zijn we in de Stadsschouwburg van Arnhem aan het repeteren. Tot een uurtje of 10pm wordt elk ballet belicht en gespaced. Dit houdt in dat je stap voor stap door de hele choreografie loopt en kijkt: waar moet ik staan, waar is het licht, hoe moet de groep zich van a naar b verplaatsen en de juiste formatie houden. Op het toneel met het juiste licht voelt een ballet gelijk heel anders aan.
Soms is er fel en veel licht en kun je elkaar goed zien, soms komt de licht recht van de zijkant en schijnt het dus recht in je gezicht, of er is bijna geen licht en moet je in de schemer elkaar weten te vinden en de juiste timing weten te houden. Gelukkig zijn we aan dit proces gewend en aan het einde van zo'n repetitie voelt het ballet nog meer af.  Als dit allemaal gebeurd is doen we een doorloop.
Alle balletten achter elkaar zodat de techniek kan oefenen, en wij ook, want waar leg ik mijn kostuums voor snelle verkledingen, waar kom ik af, waar kom ik op etc. Dan op vrijdag de generale.
Een soort pre-première, met alles erop en eraan. Ook is onze vaste fotograaf Hans Gerritsen aanwezig om foto's te maken en zit meestal het eerste balkon vol met speciale gasten, zoals leerlingen van de dansacademie, sponsoren en vrienden van Introdans.
En dan doen we op zaterdag een les met onze zakelijk directeur Ton Wiggers, kijken we de video van de generale, boeken sommigen een laatste ontspannings massage en dan is het tijd voor... de première!
Ik kijk er naar uit! De momenten op het toneel, het ballet doen, met publiek erbij is super.
Tuurlijk zijn de creëer en leer momenten in de studio ook gaaf, maar het eindresultaat delen, dat is heerlijk! En ik hoop dat iedereen geniet van ons programma, jong en oud. Ach met 7 verschillende balletten van verschillende choreografen is er voor ieder wat wils!
Hopelijk tot zaterdag de 13e! TOITOITOI!!!


Karin.

(Gaga) tijdens de voorbereiding

Blog 2


Week 40

Na een heerlijk weekend duiken we, dansers van Introdans Ensemble voor de Jeugd weer de studio in. Nog 1 weekje zetten we hier de puntjes op de i voordat het tijd is om naar het theater te gaan voor de première week.

Toevallig ben ik vandaag wat eerder klaar, want Paul Lee repeteert het ballet 'Bate'.
Bate is een choreografie van Fernando Melo, dat gedanst wordt door alleen jongens, 5 jongens.
Om precies te zijn. Een ballet waarin je heerlijk kunt bewegen, want de stijl is modern, relaxed, met humor en explosief tegelijk.
Hij kan zelf helaas niet komen, omdat hij in het buitenland aan het werk is aan een nieuwe choreografie. Zo gaat dat in dans land... Maar,elk ballet heeft naast een choreograaf ook een repetitor.
Meestal is dat iemand die het ballet heeft gedanst, bij het maak-proces aanwezig was of de stijl van de choreograaf als 2e huid heeft.

Zo hadden we vorige week wel een hele bijzondere ervaring. Toen was namelijk de
Israëliet Erez Zohar voor 3 dagen bij Introdans om het duet Anaphase van choreograaf Ohad Naharin dieper uit te werken. Erez heeft jaren gewerkt met Ohad in zijn dansgezelschap Batsheva in Tel Aviv.
Ohad Naharin heeft jaren geleden een speciale dans techniek ontwikkeld en noemde dit Gaga.
Nee, mensen, dit heeft niets met Lady Gaga te maken! :) Wel kan het net zo los en freaky overkomen als je tijdens een gaga les de studio inkomt haha. En zo kregen we 2 ochtenden Gaga les.

Maar wat doe je dan bij Gaga? Nou, heeeeel iets anders dan bij een ballet les! Hier een korte uitleg.
Gaga is een bewegingstaal, een nieuwe manier om bewust te worden van je lichaam en de mogelijkheden die het heeft. Tijdens een gaga les ontdek en versterk je je lichaam, bouw je conditie op.
Je wordt je bewust van eventuele zwakke punten, maak je slapende delen van je lichaam wakker.
Vanuit bepaalde kern punten in je lichaam (bijvoorbeeld de ruimte achter je ogen of de gewrichten tussen je handpalm en je vinger "moons" genaamd) begin je langzaam te bewegen door de ruimte.
Ook krijg je voorbeelden als: voel dat een bal zich door je lichaam verplaatst en laat deze bal jou bewegen, de bal splitst zich in 2 ballen, hoe voelt dat nu, hoe reageert je lichaam daar op, en als je duizend ballen in je hebt, hoe beweeg je dan?
Al improviserend bewegen we door de ruimte, van langzaam tot steeds sneller tot grond opdrachten en dan weer springend en rennend door de ruimte.
Heerlijk! Persoonlijk vind ik het zo fijn om af en toe iets heel anders te doen.
Even geen tendu's, plie's en pirouettes, maar even het contact met je lichaam zoeken op een andere manier en bewegen zoals jou lichaam dat wil en nodig heeft.
En of je dan wel genoeg opgewarmd bent voor de rest van de werkdag? Nou, reken maar!
Er werd peentjes gezweet tijdens de Gaga les.

Klinkt je dit allemaal een beetje zweverig in de oren? Dat kan, maar het lijkt me zo belangrijk je goed te voelen in je eigen lichaam en het ook aan te kunnen voelen. Niet alleen voor dansers, maar voor iedereen. Druk als we zijn met werk, geld verdienen, materialisme, de crisis, de boodschappen die nog gedaan moeten worden, of je huiswerk.
Dan vergeten we dat het kostbaarste wat we bezitten toch ons eigen lichaam is!
En dat je daar goed voor moet zorgen en naar moet luisteren en heel af en toe bij stil moet staan.
Ooit zei iemand tegen mij: Karin, you have to be more like a cat, attack when necessary and for the rest of the time just enjoy life and be lazy when you can!
No need to rush around all the time. Tja, daar zit wat in...!
Niet dat ik nu leef als een kat, maar het idee, de boodschap erachter is zeker van waarde.